گفتگوی علی کمارجی با رادیو ایران درباره ترانه “ژن”

گفتگوی علی کمارجی با رادیو ایران درباره ترانه “ژن”

علی کمارجی رادیو ایران
علی کمارجی رادیو ایران

فایل صوتی گفتگوی علی کمارجی در میزگرد زنده ی رادیو ایران
پیرامون نقد و بررسی آهنگ و ترانه ی ژن
اثر کاوه آفاق
با تشکر از شهاب شهرزاد گرامی مجری خوب برنامه کافه هنر
هفتم اسفند 1397

این میزگرد به نقد ترانه ی ژن کاوه آفاق اختصاص داشت. عقیده دارم که موسیقی راک در تمام دنیا از ادبیات خاص خود بهره می برد؛ و این ادبیات مشخصا ادبیات اعتراض، اصلاح، آرامان ها و زخم های جامعه ای است که پدیدآورندگان چنین آثاری در آن اتمسفر زیست می کنند. و ما در ایران چه داریم؟ راک ایرانی یا با اشعار عمدتا عاشقانه شعرای کلاسیک ایران مانند حافظ و مولانا ساخته می شود؛ یا با ترانه های بند تنبانی عاشقانه و یا با هذیان هایی فاقد معنا، بسیار مضحک و فاقد کارکردهای زبانی – معنایی خاص. یک عده ای هم  با ریختن گستره ای از کلمات خارجی بدون هیچ گونه ارتباط مشخص معنایی نظیر پشه بند، دمپایی، استیون اسپیلبرگ، کپسول گاز، اتوبوس بی آر تی و و و … آبرویی برای آشنایی زدایی، ارجاع فرامتنی، لایه بندی اثر و سایر ترفندهای مورد استفاده برای این سبک نگذاشته اند! چرا که پر واضح است که زبان با هر بار استفاده از یک جمله، یک مصرع، یک تصویر یک قدم به سوی کلیشه شدن و تکرار ملال آور نزدیک می شود، خب این است خاصیت بدیهی زبان!…. و همه ی این بند و بساط ها برای یک چیز است: معنا باید به حاشیه رانده شود و رسالت بدیهی این سبک با بی معنایی بدون مرز جایگزین شود. مجوز گرفتن برای موسیقی راک یعنی عذاب مکرر و رفت و آمد های مستمر و قاعدتا پارتی اگر نباشد که نمی شود! ایران عزیز! و این اخلاق دیرینه! آهنگ راک سالم به ندرت پیدا می شود و اگر قرار به گرفتن مجوز باشد آن قید به ندرت تقسیم بر هزار هم خواهد شد.صد البته که یکی دو فعال راک خوب هم داریم اما: به راستی اگر کوروش یغمایی و فریدون و فرهاد اجازه ی عرض اندام داشتند، هیچ وقت نوبت به راک کانالیزه می رسید؟

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *